Vervolg van de updates van JLM naar Peking:  ZIE ONDERAAN !

woensdag 15/6 : het avontuur begint  -  paniek in onze keet

gistermorgen in onze bivak was het om 7u30 zo'n 6įC om 10u30 was het kwik al gestegen tot 26įC.

op de briefing gisteren het nieuws gekregen dat er in Ulaan Bataar (MongoliŽ) een speciale conferentie is en dat daarom de landsgrenzen voor een week gesloten zijn. Daardoor wordt gans onze planning overhoop gehaald, want we moeten 5 dagen eerder in MongoliŽ zijn. Dus een rustdag valt weg in Urumqi, de hotelovernachting in Tashkent valt weg en enkele keren worden 2 korte ritten samengebracht in 1 dag. Daartegenover staat dat we een stukje meer duinen in de Gobiwoestijn gaan doen en dat in MongoliŽ de route / rit met 5 dagen uitgebreid wordt om MongoliŽ terug buiten te gaan op dezelfde dag als voorzien.

Gisteren is ook een LandRover Defender door de mecaniciens hersteld. Hij was 2 dagen voordien in panne gevallen met zijn turbo. de mecaniciens hebben hem er toen van tussen gehaald, zodat hij toch zelfstandig verder kon rijden (met de nodige rookpuimen vandien). Er kwam nog een groepsgenoot vanuit Frankrijk naar Iran ons nagevlogen en die heeft een nieuwe turbo meegebracht. De mecaniciens hebben hem er in recordtempo ingestoken.

Vandaag waren er heel mooie bergpistes in Iran  met 2x een bergpas tot 2500 m. De eerste bergpiste was nogal hobbelig en stenig, dus hier en daar nog meer werk voor de mecaniciens. Wij hadden ook even paniek in onze Discovery: plotseling viel de vering uit en zakte de wagen tot op de wielen. Normaal weet ik daar raad mee en lost mijn "bakje" (= elektronische foutlezer en resetter) dat binnen de minuut op, maar kreeg ik de fouten er niet uit ... Wat nu gedaan ? We stonden op een hellend stuk met de neus naar beneden. Dan maar mij even opzij zetten, de andere wagens laten voorbij gaan, tot rust komen en opnieuw proberen na te denken. De mecaniciens waren nog achter, maar hadden de handen vol op andere plaatsen. Dus ik even 20m verder in een bocht een toch platter plaatsje gevonden en nog even geprobeerd. Oef ... ťťn van de 2 fouten was eruit. Dan maar even de krik nemen en de wagen horizontaal proberen te brengen, en nog even proberen de fout te wissen en ... ja, oef ... het is gelukt. Dus wij weer weg. Maar even verder stond de witte Ford pickup waar we in een groepje mee samen rijden en deze kon een haarspeldbocht niet in 1 keer halen en had geen achteruitversnelling meer. Anderen hadden hem uit de bocht getrokken, maar we wilden hem niet alleen laten, ons groepje bleef bijeen om elkaar te steunen. Het wachten op de "mecano's" duurde even, maar na een korte blik vonden dat het aangeraden was dat hij toch verder reed (een achteruit heb je toch maar zelden nodig). 's Avonds bij het hotel zou het makkelijker gaan om dat na te zien.

Daarna op de volgende col was dezelfde Defender van de turbo vast geraakt en hield alle wagens op. In de namiddag had de Belgische Jeep van ons groepje nog een lekkende band. Dus die even helpen opblazen en aangezien we geen lek of scheur zagen gewoon even een spuitbus er in en we waren weer vertrokken. Maar ondertussen hadden we alles samen veel tijd verloren. Nog enkele drukken steden er bij met hels verkeer. Maar de lokale rijstijl doe ik snel na, zodat we toch nog vlot vorderen. Toch wordt het 21u30 als we het hotel bereiken. Hier nu een slecht werkend internet waardoor ik niet weet of ik dit verslag online zal krijgen. Maar na dit hotel in Ramsar is het 3 keer bivak, dus het kan een tijdje duren vooraleer ik weer internet heb ...

ondertussen doet Myriam elke dag haar oefeningetjes onderweg in de auto en het gaat al een stuk beter met haar hand en schouder.

morgenochtend om 7u (bij het ontbijt) weten we of er een oplossing gevonden is voor de Ford pickup.

dus nu voorlopig ... slaapwel

groetjes vanaf de boorden van de Kaspische zee,

JLM

________________________________________________________________________

Zondag 19/6:    een gebroken arm    +   nu in fantasy world !

Met de Ford pickup was er uiteindelijk niet zoveel aan de hand. Gewoon een bout verloren in de bediening tussen pook en de versnellingsbak. Ze hebben er wel tot bijna 1u aan gewerkt want ze konden er niet bij en hebben de versnellingsbak moeten laten zakken.

Aan de Kaspische zee was het drukkend heet, niet zozeer door de hoge temperaturen maar wel door de hoge vochtigheidsgraad. Maar Iran is een fantastisch mooi, maar vooral vriendelijk land. Overal getoeter en flitsen met hun koplampen. Ik dacht dan eerst dat ik iets verkeerd gedaan had of dat even verder de politie zou staan, maar niets van ze willen gewoon je vriendelijk begroeten. Sommigen rijden zelfs mee om de bakker te tonen, of doen je stoppen om een handvol kersen te geven, of komen naast je rijden en doen teken dat je trager moet rijden omdat er even verder een radar staat. Maar ja, ... radars hebben ze blijkbaar veel en je weet niet altijd perfect hoeveel je mag rijden (en 'k wil graag ook nog iets aan mijn avond hebben) ... Dus de laatste dag in Iran waren we ons groepje kwijt geraakt en reden we alleen verder, we dachten dat ze voorop waren. Dus maar even gas geven om ze in te halen, het waren immers goede wegen met weinig verkeer en gescheiden rijvakken. Algauw mijn principe toegepast: niet te rap rijden en wachten tot er een lokale wagen je snel genoeg voorbij steekt en dan die volgen. Zij weten altijd wat geoorloofd is, hoever ze kunnen gaan en waar de radars staan. En dat ging weer goed, soms haalden we 140 km/u en vorderden snel de km's van de verbindingsrit van 62O km. Maar toen was de lokale auto afgeslagen en hielden we al babbelend soms hetzelfde tempo aan, ook na het afslaan op een andere baan. Inhalen over de witte lijn of in bochten hadden we eerder onder knie gekregen in Iran. Maar plotseling hield de politie ons tegen. Ik begreep geen jota van hij vertelde, maar haalde de "magische brief" van onze organisator boven en duwde die in zijn hand. Hij ging die aan zijn chef geven in de politiewagen. dus ik stapte maar uit met onze reispassen in de hand. De chef maakte mij duidelijk dat ik geflitst was aan 135km/u en dat je op deze baan maar 85km/u mag. Ik dan maar eerst verwonderd en dan onschuldig gekeken, maar toen hij de brief gelezen had deed hij teken dat ik het verder wat kalmer moest doen en ik mocht weer vertrekken. Dus de "magische brief" waarover onze organisator vertelde heeft zijn werk gedaan. Deze brief is jammer genoeg alleen geldig in Iran en staat op naam en datum. Wij kunnen het Perzisch geschrift niet lezen, maar volgens de organisator staat er in dat we door een belangrijke hooggeplaatste van het land uitgenodigd zijn en dat ze ons moeten doorlaten. Eerst denk je natuurlijk dat het een grapje dat hij vertelde, maar in noodsituaties probeer je toch maar, ... en het hielp dus inderdaad.

In het hotel te Ramsar (Iran) hebben we de volgende morgen ook nog gezien dat er een vrouw van de groep haar pols gebroken heeft. Het was een bajonetbreuk (dus met verschuiving) en ze is moeten naar het ziekenhuis in Teheran gaan om geopereerd te worden en pinnen in te laten steken. Ondertussen heeft dat koppel aan de grens van Iran de groep weer vervoegd.

Ondertussen hebben we onderweg op onze VHF nog regelmatig gehoord over de een en de andere die nog problemen had. Regelmatig zijn er nog problemen geweest met de Jeep van AnaŽl (vanuit Colmar). Maar 'k denk dat zijn spot (GPS-baken) ook niet werkt, want telkens ik via mijn webpagina naar zijn locatie kijk zie ik dat hij nog in Colmar staat. Ik kan je echter verzekeren dat we ondertussen al in Turkmenistan binnen gereden zijn.

We hebben deze morgen vanaf ons bivak zo'n 40km afgelegd tot aan de grens, daar de nodige tijd gespendeerd om alle nodige hokjes, loketjes en bureautjes te doen, om daarna weer zo'n 40km te rijden om Ashgabat binnen te komen. En wat een stad !  Een splinternieuwe stad die uit het niets opgerezen werd. We moesten speciaal onze wagens laten wassen vooraleer we Iran buiten reden. Hier is het immers zo proper als iet. Veel lege lanen, splinternieuwe grillige gebouwen zoals in Dubai. Het is net een fantasiewereld dat we binnen reden. We kijken onze ogen uit. Het is hier nu 37įC. Volgens onze gids hebben we geluk: vorige week was het 48įC (en da's van 't goeie te veel).

Maar in het hotel is er wifi. Dus weer verbinding met het vaderland.

Morgen de woestijn in en weer bivak, maar ik zie er naar uit: we bezoeken de brandende krater  van Darvaza !

PS: bedankt voor jullie mailtjes, we kijken er telkens naar uit. Hopelijk lukt het straks om nog een keer foto's op te laden. En ik zie dat onze eerste webpagina ook weer volledig online is, alleen is in de nieuwe link de WWW. vergeten

 

tot binnenkort !

JLM

________________________________________________________________________

Zaterdag 25/6:  Heet, heet, snikheet ...

Op donderdag 23/6 wilde ik schrijven (maar er was toen geen werkend internet en onze tijd was beperkt):  wachten, wachten, wachten, ... Oh wat duurt wachten toch zo lang

de gemiddelde temperaturen die we nu meestal hebben zijn meestal eind 20įC tot 38įC, 's nachts koelt het wat af, maar is het nog zeer verdraagzaam.

Onze dagen zijn wat verschoven. Meestal kruipen we zo vroeg mogelijk in bed (en da's gemiddeld rond 22u, als het lukt), want onze dagen beginnen vroeg. Meestal zoals vandaag briefing rond 7u30 en daarvoor ontbijt en inpakken zodat we klaar zijn voor vertrek. Gisteren was de briefing om 6u30. Dus gemiddeld tussen 5 ŗ 6u opstaan (en da's vroeg voor ons, maar we raken er aan gewoon).

In Turkmenistan hebben we meestal woestijnpistes gedaan. En het hoogtepunt was natuurlijk de brandende krater van Darvarza. Het was al indrukwekkend als we bij daglicht aankwamen, maar na zonsondergang hebben nog meer van het schouwspel kunnen genieten. Het grote gat in de woestijnvlakte lichte helemaal op. In de nabijheid was het een helse warmte.

De dag erop was echter iets minder. Om 10u15 kwamen aan bij de grens Turkmenistan - Uzbekistan. Het totaal,  wachten, aanschuiven met de wagen, uitchecken bij de ene, aanmelden bij de andere en 2 keer de wagens en vooral de medicamenten onderzoeken (elk doosje open doen, 3x omdraaien en vragen waarvoor het dient) heeft geduurd tot 18u30. Dan nog een uurtje lappendeken van hier en daar asfalt met veel putten tussendoor en we waren in ons hotel in Khiva. Een lekkere maaltijd deed snel de warme dag vergeten.

Eenmaal in Uzbekistan hebben we genoten van de fantastische pistes en de oriŽntatie. We reden langs en door zoutvlaktes, duinen, kudden geiten, schapen, paarden, ezels, dromedarissen en uiteindelijk onze eerste kamelen (met 2 bulten).

Ondertussen zijn we het navigatiesysteem met Locus Map al goed gewoon. Het werkt goed, het is plezant werken en inderdaad makkelijker dan een roadbook. Eenmaal je van een psite afwijkt zie je het direct op je tablet en indien de omgeving het toelaat, zoals in de woestijn in Uzbekistan, kan je rechtstreeks buiten piste naar je juiste spoor rijden.

Hier en daar vernemen we dat er weer heel problemen geweest zijn. De mecaniciens hebben hun werk. Ondertussen hoort bijna iedereen wel wat rammelen in of aan de wagen. Een Defender heeft onderweg zijn band van het velg gereden. Een Toyota heeft zijn brandstoftoevoerleiding door geschuurd. Een ander heeft problemen aan de wielen, nog een ander aan het differentieel. De Belgische Jeep heeft als een warm gelopen en af toe trillen al rijdend zijn deuren open. De andere Jeep (AnaŽl van Colmar) heeft brand gehad. Op zijn daktent ligt een zonnepaneel dat enkele litiumcellen oplaadt die in zijn daktent zitten. Deze laatste zijn tijdens een korte pauze ontploft. Gelukkig was het niet al rijdend, ze waren er onmiddellijk bij om 2 brandblusapparaten op leeg te spuiten. Toch is er heel wat schade. Daktent, matras, lakens en slaapzak hebben ze er brandend moeten uittrekken en hebben ze achtergelaten. In Boukhara kijken ze voor vervangmateriaal. Bij ons blijft voorlopig de schade beperkt. Sinds Turkije is de handrem stuk, maar die hebben we eigenlijk niet nodig. Alleen het rode alarmlichtje blijft branden. Aan de linker voorkant hoor ik wat speling komen aan de ophanging. Hopelijk houdt deze nog tot het einde. Ook de grote wielen slaan vooraan soms tegen de binnenspatborden. Ons tempo was tot nu toe behoorlijk hoog, misschien beter wat trager aan doen...

Vandaag zat 25/6 voeg ik er nu aan toe:

Vandaag een korte verbindingsrit van 25Okm gemaakt van het joertenkamp langs de piste naar Bukhara. Onderweg alleen asfalt, niet altijd even mooi, soms wat putten, maar het ging meestal goed. Nu is het hier om 15u bij onze aankomst in het hotel Asia 41įC. Eigenlijk te broeierig om buiten te komen. Morgen hebben we ook nog een halve dag om Bukhara te bezoeken, dus hopen we dat het morgenvoormiddag toch ietske frisser is. Vanavond gaan we met de groep eten in een madrassa (= een voormalig koranschool) met folkloristische dansen tijdens het diner.

Vandaag hebben we klaar gespeeld om als laatste aan te komen in hotel. Op de briefing deze morgen had ik namelijk heel goed begrepen dat er bij het hotel slechts een kleine bewaakte parking is waar alle auto's van de groep netjes dicht bijeen geklasseerd worden. Dus dacht ik direct ...  wie vandaag als laatste binnen is, is morgen eerste weg. Het is morgen  immers een redelijk lange verbindingsrit naar Samarkant (waar we een dagje blijven voor bezoek).

Aangezien er in Uzbekistan geen diesel te verkrijgen is aan de tankstations hebben we die op voorhand moeten bestellen en heeft onze organisator deze laten aanrukken bij het joertenkamp. De oubollige tankwagen was gisteravond pas laat ter plaatse aangekomen. Toen we net in onze daktent zaten hoorden we hem aan komen donderen, zonder lichten en begeleidt door 2 personenwagens. Eentje heeft naast de tankwagen blijven slapen. Sommigen beweerden dat hij zijn kalashnikov bij had. De chef van het groepje leek inderdaad op een maffia-autoriteit. Dus deze morgen was het aanschuiven voor de 35 wagens van onze groep.

Tot binnenkort,

JLM

_________________________________________________________________________________

Maandag 27/6:  de zijdesteden Bukhara en Samarkand (Uzbekistan)

Bedankt voor jullie reacties op onze updates. Wie zich afvroeg welk kleine diertje je in de woestijn tussen die struikjes zag: dat is een soort woestijneekhoorn. Verschillende liepen er vlak voor de wagen de zanderige pistes in een flits over. Het zijn net als karikatuurtjes uit een tekenfilm, ze rennen als zot, vallen dan plots over hun eigen poten, duiken daardoor even met hun kop in het zand en hollen dan vliegensvlug weer de andere richting op. Maar we zagen ook enkele varanen of leguanen van wel 1 meter lang en een lichaam van ongeveer 10cm doorsnede. Om deze te fotograferen zal ik wat rapper moeten worden.

Nog een hartelijke dank aan onze buren die een oogje in het zeil houden voor onze woning en onze ezel Farouk. Gelukkig vernemen we dat tot nu toe de hevige Belgische regenval geen schade heeft aangericht.

Die tankwagen met diesel was speciaal voor ons besteld door onze organisator (via de lokale gidsen) en is enkel voor ons naar de plaats van het joertenkamp in de woestijn gereden.

Mijn hoed is mijn onafscheidelijke "mascotte", zonder deze zou het voor mij niet te doen zijn. Daarvoor is mijn velletje te teer en  brandt zeker hier het zonnetje te hard. Naast mijn trouwe hoed zijn ook al gans de reis mijn Teva-sandalen een vast onderdeel. Niettegenstaande er op sommige plaatsen wel gevaar voor scorpioenen of slangen is vormen mijn trouwe sandalen mijn dagelijkse routine. Door het fijne zand en stof moet ik ze echter elke avond wassen. Niettegenstaande we ons elke morgen en avond wassen, ligt er iedere keer een laagje fijn zand in ons bad (wanneer we in een hotel zijn). Het fijne woestijnzand is dus blijkbaar ook een onafscheidelijk onderdeel geworden. Dat zal nu voor tijdje gedaan zijn, aangezien na Bukhara we de woestijn (tijdelijk) verlaten.

In Iran en Turkmenistan konden we niet op facebook (een gesensureerde site zeker), dus hadden we daar ook geen nieuws noch foto's over onze hond Thirza. Gelukkig was er nog sms en email om te weten dat ze het echt goed stelt.

Nu hebben we ongeveer 7830km afgelegd sinds thuis. Na de rustdag en het bezoek aan Samarkand is het deze keer om 5u30 's morgens al briefing (na het ontbijt en inpakken, dus klaar om te vertrekken). We rijden immers 2 oorspronkelijk geplande etappes in 1 dag, dat wordt zo'n 750km in totaal. Hopelijk is het asfalt een beetje te doen en zitten er niet te veel golfplaten en vooral geen te grote putten tussen. Maar als die rit achter de rug is zitten we ongeveer in de helft van onze trektocht. En ... zijn we ook onze eerste woestijn buiten, en ... gaan we de hoogtes van KirgiziŽ in. Dat betekent dat we van het warmste gedeelte van onze reis direct naar het koudste gedeelte van onze reis gaan, met tegen zonsopgang temperaturen die kunnen tegen het vriespunt aanleunen ...

Ondertussen heb ik ook geprobeerd zo goed als het kan onze dagplanning aan te passen aan de nieuwe situatie, zie onze eerste webpagina http://www.3210.be/jlmnaarpeking.htm

Tot nu toe zijn we nog redelijk gespaard gebleven van de "tourista" (reizigersdiarree). Ik ben daarvan teerder dan Myriam en ik weet er bijna elke morgen van (sinds Turkije), maar het beperkt zich tot ons vertrek na het ontbijt. Dus eigenlijk geen echte hinder. Eťn keer in Khiva was het voor mij wat heviger en twee immodiums hebben mij er weer bovenop geholpen. In de andere gevallen helpt florafiber mijn darmen weer snel te herstellen.

Ook met de muggen is het tot nu toe redelijk goed gegaan. Slechts een tweetal avonden enkele muggen gehad, maar zonder al te veel last.

Sommigen vragen zich ook af hoe wie die warmte zo kunnen verdragen. Wel in de woestijn is de lucht droger, dus komt het niet zo drukkend over en daardoor komt 28įC in BelgiŽ bijna harder over dan 38įC hier. Uiteraard vermijden we het rechtstreeks in de zon gaan zitten. We zijn immers geen "zonnekloppers". En bovendien zowel in onze wagen als in de hotels is er airco. In wagen beperken we wel de airco tot een vijf ŗ tien graden onder de buitentemperatuur, zodat de shock bij het uitstappen niet te groot is en zodat we niet afzien van de droge wind indien we zouden rijden met open vensters. Onze lippen worden regelmatig ingesmeerd. Als we ergens vroeg aankomen (buiten een hotel) dan zoeken we een plaatsje in de schaduw of maken gebruik van onze kleine luifel achteraan de wagen, zodat we in de schaduw van het verfrissende windje kunnen genieten. Eťn keer hebben we een bivak gehad (naast dat kanaal waarin je kon zwemmen) dat we bovenop de duinen stonden en dat er stevige wind zat zodat het zand overal rond stoof. Niettegenstaande we altijd onze wagen met de neus naar de wind zetten om onze keuken achteraan uit de wind te hebben, was er overal een laagje zand in onze wagen.

Voila, ondertussen zit onze vrije dag erop. We de hoofdpunten van Samarkand bezocht aan de hand van mijn vooraf ingevoerde waypoints. Uiteraard zijn we direct na ons ontbijt vertrokken en 't was een bijzonder draaglijke warmte. Deze namiddag de volgende vooraf bestelde voorraad diesel gaan opdoen en nu is het al wat warmer. De wandeling van deze morgen zou al niet meer zo aangenaam zijn. Deze avond nog ergens gaan eten en dan morgenvroeg om 5u30 vertrekken richting KirgiziŽ.

Tot binnenkort !

Vele groetjes vanuit Samarkand,

JLM

_________________________________________________________________________

zaterdag 2/7:  gebroken onderdelen, kloppende geluiden en gierende remmen

Wel 'k moet zeggen Kirgistan (of KirgiziŽ zoals ze bij ons zeggen) valt best mee. Het was al enkele landen geleden dat we zo'n afwisseling aan gekende merken van auto's zagen. We zagen er zowel Mercedes, BMW, als Audi. Maar bovenal is het een prachtig land. En de kou viel best wel mee. Overdag op de lagere plaatsen tot 30įC, op de grote hoogtes bij het opstaan 9įC. Na het hotel in Osh hadden we immers 2 bivaks op 3000m hoogte. We sliepen wel in onze tent, maar het diner en ontbijt werd verzorgd in een grote joert. En ... als ik eerlijk mag zijn, het was zelfs lekkerder dan in het hotel te Osh.

In de hotels bestaat het diner meestal uit een buffet, waar je uiteraard kan kiezen wat wel of niet wil riskeren. Voor mij zijn in elk geval rauwe groenten en fruit van mijn lijst geschrapt. Het ontbijt in de hotels is ook meestal een buffet, dikwijls met de keuze uit de ingrediŽnten van een engels ontbijt, soms zelfs met frieten (ja, als ontbijt!), soms pannekoeken. Meestal zijn er ook lokale zaken zoals confituren, honing, yoghourt, fruit, eigenaardige vormen van brood (dikwijls harder en taaier). In de joertenkampen is het meestal een soort hutsepot met witte kool, aardappelen, wortelen en rundsvlees. Hier in China hebben voor ons eerst avondmaal een ruime keuze gehad uit zowel rauwe vis, vlees, schaal- & schelpdieren, als rauwe groenten die je aan je tafel kon koken in een soort soep. Verder waren er gegrilde lamsbrochetten, gegrilde inktvis, nasi, rijst, noedels en een reeks voor ons onbekende dingen (die we door de rauwheid niet durfden te proberen).

De hobbelige bergpistes hebben blijkbaar velen geen goed gedaan. Een Toyota heeft geen remmen meer, en moet uiteindelijk nieuwe onderdelen naar China laten komen. Ondertussen hebben de mecaniciens 3 remmen weer in werking gekregen. De Belgische Jeep heeft op 1 dag 3 pannes gehad: 1) een batterijklem afgebroken, dus hij had helemaal niks meer van stroom, 2) een uitwendig gasreservoir van een schokdemper losgekomen, en 3) de pannardstang van de achterbrug afgescheurd. De eerste 2 waren kleinen pannes en snel op te lossen, maar aan het lassen van de derde hebben ze toch wat bezig geweest.

's morgens net voor vertrek uit het tweede joertenkamp kijk ik nog eens even onder de wagen, want ik had de laatste dagen wat kloppende geluiden gehoord en ik dacht dat er meer speling kwam op de driehoekige ophangingsarm, maar ik zie dat er enkele bouten mankeren in de beschermplaat onder de wagen. Die is namelijk aan 1 kant helemaal los. Dus dan maar bij de mecano naar enkele bouten vragen en samen de boel weer vastzetten, maar bij 1 bout is de draad uitgesleten en moet er nieuwe draad (van een grotere maat) getapt worden in het chassis, maar ook dat is snel geklonken ...  en in alle stilte kunnen we weer verder rijden. Het is net een korte dagrit, dus het is volop genieten. Toch worden we gewaar dat het zuurstoftekort op deze grote hoogtes boven de 3000m ook voor onze wagen een rol speelt, hij is soms ook wat "op zijn adem getrapt" als we er eentje snel willen voorbij springen.

Voor de rest weer een grensovergang en dat was dus weer wachten geblazen ... met onzinnige steekproeflijke controles van de auto's, bagage, en soms zelfs "handbagage" voor de passagiers, tot zelfs (voor de eerste keer) aan de Chinese grens onze tablettendoos (met voedingssupplementen). Ja in hun hoofd heeft elkeen die niet de chauffeur is handbagage en deze passagier moet die handbagage dus kunnen tonen en zelf (te voet) door de afzonderlijke controlepost voor voetgangers dragen. Meestal rijdt ondertussen de chauffeur de wagen over een soort schouwput (zoals vroeger bij de autokeuring), maar dan zonder veilige stootranden en zonder begeleiding, dus eigenlijk een beetje op het gevoel (en een kwestie van je wagen te kennen en te onthouden waar de schouwput zit als je hem niet meer voor je motorkap ziet. Niet te verwonderen dat er eentje heeft ingereden aan de laatste controlepost om China binnen te komen, je moet dat namelijk alleen vanuit rechte aanlooplijn proberen en niet in een bocht. Maar gelukkig was het allemaal nog zo erg niet en waren er onmiddellijk handen en aanwijzingen genoeg van groepsleden. En ... meteen moesten alle anderen er niet meer over rijden.

Maar nu zitten we in China. En wat een contrast met al de vorige landen. Hier zie je nog meer gekende merken van auto's (voornamelijk Volkswagen, maar ook Mazda, Buick, LandRover, ...). Na het grensgebied en rondom Kashgar zijn de wegen bijzonder goed, zelfs betalende autosnelwegen. Het hotel is bijzonder imposant en luxueus. Maar deze morgen tijdens onze vrije dag moesten we toch nog even langs het politiebureau. Normaal zou dat enkele uren duren (volgens onze lokale gids) en zouden we ook les krijgen en een theoretische test moeten afleggen voor ons Chinees rijbewijs. Maar in werkelijkheid was het voornamelijk wachten geblazen met ondertussen onduidelijke instructies (die doorgegeven worden van groepslid naar groepslid). We stonden met de 34 auto's langs een grote baan op het rechter rijvak geparkeerd in de blakende zon en voor de deur van het nieuwe politiekantoor. We dienden met een grote zelfklever met carbon ons chassisnummer van de wagen kopiŽren en dan zes reflecterende stroken achteraan op de wagen plakken. Tegen dat die allemaal uitgedeeld waren en de instructies duidelijk, was er al wat tijd gepasseerd. Dan wachten op een controleur, die dan 1 per 1 (wagen per wagen) nakeek of het gekopieerde chassisnummer wel degelijk juist was. Tegen dan was het kwart voor twaalf. Dus volgde het volgende bericht: het is nu middagpauze van 12 tot 14u, daarna mag wagen per wagen naar binnen en zal de laatste tegen 18u gedaan zijn. Maar toch nog even allen samen snel naar binnen om te controleren als de autopapieren en rijbewijzen wel in orde zijn. Binnen in het politiekantoor wat Chinees gekwetter, want op de balie lagen voor elk ons rijbewijs al klaar, maar kijken mocht maar aankomen niet. Twee minuten later toch een gescharrel om elk zijn rijbewijs te hebben, en we mochten zomaar wegrijden ... Dus eigenlijk 3 uurtje gewacht zonder feitelijk doel. Maar wij tevreden dat we er van af waren en geen examen moesten afleggen over de Chinese verkeersborden.

Vanaf al een beetje Turkije, maar vooral Iran, Turkmenisan, Uzbekisten en KirgiziŽ had ik mijn rijstijl al goed aangepast aan de lokale vorm. Dus snelheidsbeperkingen waren relatief, dubbele witte middenlijnen waren slechts versiering en dus inhalen over de witte lijn in een bocht was gebruikelijk geworden. Maar in China lijkt het er toch wat ordentelijker aan toe te gaan. Op de terugweg van het politiekantoor naar het hotel denk ik na het tolhuisje van de betalende snelweg dat ik nog even op een uitloper van de snelweg zit en blijf 100km/u aanhouden, maar plots zie ik een verkeerslicht (die er wat anders uitziet dan bij ons, en ook niet 1 op elke hoek) voor me opdagen en het verspringt net op rood. Dus volle bak remmen maar (want er zijn plots zowel fietsers, brommers als voetgangers aan dat kruispunt) en ik trek met gierende remmen een streepje van een kleine honderd meter. Alle hoofden in de omgeving draaien in mijn richting, blijkbaar hebben ze daar niet de gewoonte een punt te maken van een rood licht (had ik dat maar geweten). Toch staan hier veel flitsers en camera's en weten de lokale Chinezen precies waar ze moeten afremmen.

Nu hebben we nog 4 opeenvolgende nachten hotel in China, daarna volgen 11 opeenvolgende bivaks, waarvan 9 in MongoliŽ waar niet zo veel bevoorrading is. Dus hebben we nog even onze voorraad nagezien en nog iets extra gekocht. Straks moeten we nog zien voldoende drink- en waswater bij te hebben.

Dus tot over enkele dagen vooraleer we de Chinese Gobywoestijn induiken, zoniet is het tot Ulaan Bataar (MongoliŽ). In China geen Google, dus ook geen gmail, we zien wel hoe het verder lukt. Hier in Kashgar goede internetverbinding dus lukt het met onze gewone skynetmail van thuis = jlm.liberty@skynet.be

Vriendelijk groetjes vanuit het warme Kashgar (West-China),

JLM

______________________________________________________________________________________

dinsdag 5/7 : banden en velgen sneuvelen !

het is nu na 23u, een lekker diner en enkele glazen wijn. sorry, ik ben eigenlijk te moe om nog te schrijven, dus zal het proberen kort te houden. Toch foto's opgeladen.

Hier in China is Google en dus ook Gmail verboden, dus kan ik email sturen ! Hopelijk kijken jullie zelf op onze website ! onze gewone skyet-email kunnen we hier wel lezen, maar we kunnen er niet mee versturen (aangezien jullie emailadressen niet in de onlineversie zitten, want dat kon vroeger niet, en dus had ik dit niet voorbereid).

Ondertussen goed gevorderd in West-China richting noorden, en dus ook wat de Chinezen leren kennen. Wel ik kan dus zeggen: met alle Chinezen, maar niet met den dezen ! OVERAL, zowel in hotels, onderweg, als politie zijn niet toerist-vriendelijk. Ze kennen ten eerste geen woord engels, maar willen ook niets begrijpen! Zo kwamn een groepsgenoot in een hotel aan, wij zien hem vragen: waar kan ik wisselen (= change)? Iemand huppeld direct van achter de receptie en doet teken mee te komen. Even later komt hij terug, ze hadden hem zijn kamer gewezen. Ondertussen is het onze beurt aan de balie. Wij maken duidelijk dat we willen in-checken. Met vier staaan ze schouder aan schouder achter de balie, geen enkel gezicht verpinkt, geen enkele lip beweegt. Wij wachten. Niets gebeurt! Dus wie mij kent, is niet verwondert als ik vraag: Hij eg geen tied tŤ of gin goeste? Geen bij hen die verkrampt! Dus dan maar gewoon onze reispassen aanbieden zonder woorden, en dan schieten ze in actie! Onze passen worden doorgegeven van de ene aan de andere. De ene kakelt als een kip naar mij, de andere kakelt naar alle anderen achter de balie. Even later krijgen we onze passen terug (ze hebben er blijkbaar een kopie van genomen) en eentje wijst ons op de sleutelkaart naar het nummer van onze kamer en wijst in de richting van de lift. Dus geen probleem we vinden onze kamer, het restaurant en even later ons bed. Maar na wat slaap maakt Myriam me wakker: er wordt op onze kamerdeur geklopt. Dus ik sta halfversuft wakker en open voorzichtig onze kamerdeur. het mannetje van achter de receptie kraait: passpolt, passpolt, please! Aangezien ik hem herken, geef ik hem vlug onze reispassen, want het is de gewoonte dat je je paspoort geeft in ruil voor de kamersleutel. Dus vlug weer in mijn bed om de nodige slaap te hervatten. Net in slaap en de kamertelefoon gaat: Kakakakaka kaka passpolt sir ? Ik antwoord: I don't understand, I want to sleep!. En verder een rustige nacht gehad. Het "echt" chinese ontbijt de volgende morgen was minder: allerlei ongekende ingrediŽnten, van pikzwart, tot beige,geel en groen; van puur sap met een pollepel te nemen tot witte bollen met een pincet te nemen. Van rijst uit het water scheppe tot witte kool, maar ... koud. Je probeert het wel, maar krijgt het niet echt binnen op dat vroege uur ... Gelukkig is er nog "brood" dat lijkt op een kruising tussen een omelet en pizzadeeg, maar dan met wat (groene) algen in, halfwarm en dat is nog eetbaar, maar zeer droog. Het rolt in de mond. Een groepsgenoot haalt daarop een confituurpot uit zijn auto en dan gaat het al wat makkelijker binnen. Dus het wordt een vroege picknick ...

Regelmatig hebben we onderweg politiecontrole, zowel midden de (betalende) snelweg staat plots aan een afrit voor een tankstation de snelweg met enkele kegels of plastiekbakken afgezet en dan moet je die maar tijdig zien en afrijden, braafjes je pas tonen en meestal kan je dan al vlug weer doorrijden. De eerste keer had ik dit niet door natuurlijk niet door. ik had wel niet op het laatste moment die kegels gezien en reed af richting tankstation. Toen ik die rij groepsgenoten zag aanschuiven dacht ik bij mezelf: ik hoef nog niet te tanken, dus schoof snel die rij aan de linkerkant voorbij, maar op het laatste moment zag ik de politie controleren, dus vertraagde snel. Ze lachten even en wuifden dat ik door mocht rijden. Oef, dat was makkelijk. Maar de volgende keren toch maar braafjes aanschuiven.

De laatste dagen alleen gereden, laat de anderen maar braafjes geloven in Sinterklaas, ik volg de locals. De radars boven de verschillende rijvakken flitsen hier namelijk als kerstbomen. We hebben ondertussen wel een Chinees rijbewijs en nummerplaat, maar deze laatste is maar een papiertje dat je op het dashbord moet plaatsen. ik heb het op de zonneklep geplaatst met elastiekjes (het weerkaatste te veel in de voorruit) en tot nog toe heeft niemand ons daaromtrent halt gehouden. Dus we komen nu regelmatig bij de eersten (zo niet de eerste) aan. Wij lekker een Chinees pintje drinken na een opfrisbeurt, terwijl de anderen aankomen. Laat ze maar grijnen: ja maar met de eerste aan te komen zijn geen prijzen te winnen (allez, dat zeggen ze in het frans dan). OK, denken we dan stilletjes bij onszelf, maar aan slabakken en te laat toekomen heb je ook niets. Dus met andere woorden onze Disco doet het goed tot nu toe s(duimen maar!). In het begin grijnsden enkelen: heb je geen schrik met al die elektronica, en zal die luchtvering het wel doen, of thuis hebben ook zo een, maar we durven er niet mee komen. Nu (na al hun problemen) komen er al sommigen vragen: wie heeft die auto geprepareerd? Of: hť jongens kom eens kijken hoe dat deze ingericht is, hij is niet eens tot het dak volgeladen zoals wij en heeft alles bij de hand. Dan antwoord ik: Ja, da's 33 jaar ervaring met LandRover, die me overal brengt.

Vandaag ons hoogste punt ooit overschreden = 4280m hoog. De auto deed het goed, wij hadden gelukkig maar te zitten. Op de top was de lucht toch ijl, je voelt je op je adem getrapt als je uitstapt voor een vlugge foto op de smalle piste. Een viertal voertuigen van groepsgenoten hadden lekke banden. Eentje had zelfs een velg geplooid, maar ja da's dan ook de snelheidsduivel van de groep. We probeerden hem te helpen met onze krik, maar het lukte niet. Hij zelf wel verder zijn plan trekken. Uiteindelijk hebben we vanavond vernomen dat hij er in geslaagd is een ander wiel te steken, maar dat zowel veld en band een "perte total" zijn. Dus wie (te) snel rijdt, breekt! Maar je kent ook het verhaaltje van de haas en de schildpad, wel de schildpad, die zijn wij. Regelmaat is de boodschap, en niet de hoogste snelheid. Een goede gemiddelde snelheid en korte pauzes, zijn ons kenmerk. Snel waar het kan, maar voorzichtig waar het nodig is, soms bruusk remmen indien noodzakelijk.

Nu is dit in Urumqi ons laatste West-Chinees hotel. Daarna is het 11 dagen bivak, waarvan 9 in MongoliŽ. Het volgende hotel is pas in Ulaan Bataar. Dus je zal een tijdje niets meer van ons horen ! Hou jullie goed en duim voor ons op de Mongoolse pistes en de 2 eerstvolgende dagen in de Goby-woestijn.

Vriendelijke groeten,

JLM

_______________________________________________________________________________________

zondag 17/7:  GIJSELING !

Ja, ja, we zijn er nog en we stellen het opperbest !!!

Maar het is inderdaad al een tijdje geleden, want zoals voorzien was er 11 dagen geen internet (en daarvoor in China geen Google en Gmail). Dus er is ondertussen wel een en ander gebeurd en dus heel wat te vertellen, vandaar dat ik eigenlijk nog meer titels in mijn achterhoofd had:

    - help !!!  we zitten vast !

    - muggen, muggen, muggen, het stikt hier van de muggen !

    - help, we verzuipen ! Onze Discovery wordt bijna amfibie.

    - de Jeeps niet opgewassen tegen de onverbiddelijke pistes !

    - nog meer banden en velgen sneuvelen !

    - pech, pech en nog eens pech onderweg !

    - maar de meest markante titel is toch wel: Gijseling !

En dit is niet zomaar een grapje of een woordspeling ! We hebben ontzaglijk veel mooie pistes gedaan sedert de laatste update in Urumqi (West-China), eerst door de Gobywoestijn en dan uiteraard door het uitgestrekte, onmetelijke, dunbevolkte MongoliŽ. Ik probeer zodra alles een beetje in volgorde te vertellen:

Dus eerst en vooral moet ik jullie vertellen dat we fantastische dagen gehad hebben. Dat er op het einde van ons eerste China-avontuur prachtige pistes geweest zijn door de Goby. Dat er momenten geweest zijn dat we als eerste reden en dat soms tranen van ontroering in mijn ogen kwamen om het spoor te openen in een maagdelijk, ongerept zanderig woestijnlandschap. Soms was ik zelf verwonderd wat ervaring brengt en wat onze auto aankan. Ook het navigeren ging goed. Soms moest ik uitstappen om te zien of te zoeken waar de piste verder ging, of als de steile helling naar beneden wel haalbaar zou zijn. Maar we ploegden dapper verder. En dan komt er soms wat euforie of overmoed ... en als ik een aftakking op onze GPS mis en recht door ga, dan komen we aan de rand van een soort heel grote duinenkrater. De motorkap zit in de weg om te zien waar we juist kunnen rijden en hoe steil het naar beneden is, dus stap ik weer uit. Ondertussen heeft een tweede wagen ons ingehaald en ziet hij dat hij de aftakking voorbij gereden en keert snel terug. Hij was een kleine honderd meter eerder gestopt en kon daar nog draaien om terug te keren. Wij zitten in een soort zanderige holle weg en kunnen niet keren en achteruit rijden in deze duinen bezaaid met knoestige struiken van soms een meter hoog is geen zo'n simpele bedoening. Dus kijk ik snel op de GPS en zie dat de track de we gemist hebben eigenlijk gewoon een boog maakt rond de duinenkrater waar we voor staan. En ik zie nog vage sporen van een oude piste die gewoon recht door gaan. De afdaling stelt voor mij geen probleem, ik vind snel een weg tussen nieuwe kleine duinhoopjes die de oude piste hier en daar versperren. Maar aan de andere kant is er een la.a.a.ange zanderige helling naar omhoog en blijkbaar steiler en langer dan ik vanuit de verte had ingeschat. De auto haalt het niet. Dus achteruit voor een tweede poging. Maar de helling is zo steil en zo zanderig dat onze Discovery af en toe begint te glijden in het mulle zand. Toch geraken we veilig terug beneden en lossen nog meer de banden voor een tweede poging. Maar ook die mislukt. Dus Myriam in paniek: we zitten niet op de juiste track waar de anderen passeren, dus ze gaan ons niet vinden ! Ze loopt te voet de helling verder op om aan de andere kant het spoor te zoeken waar de anderen zouden passeren. Ik probeer ondertussen weer achteruit te rijden en een oplossing te vinden. Ik sta nu beneden op de zijkant van de krater, dus op een zijdelinkse helling. Ik hoop de piste te kunnen verlaten, rond te draaien en de andere kant weer te kunnen oprijden waar ik vandaan kom, maar het lukt niet en in een stukje achteruit rijden zie ik een put met mul zand niet en raak vast met de buik van de Discovery op de grond ! Ik maak de zandplaten los en begin te graven. Net als ik de auto wat vrij gemaakt heb en de zandplaten heb onder de wielen gekregen komt Myriam met hulp aan. De situatie wordt nogal riskant ingeschat en ik leg best mijn lier aan de andere auto. Het lukt mij vrij te trekken, maar net als we de minst steile kant van de krater willen uitrijden gaat de er iets mis met de elektronica van onze luchtvering en loopt de compressor warm. Dus even de spanning er in houden en eerst de fouten wissen en de compressor wat laten afkoelen. Ondertussen komen nog meer auto's ter hulp (ja, da's altijd zo zeker, als 't moeilijkste gepasseerd is dan komen de nieuwsgierigen met genoeg commentaar). Ze geven onze coŲrdinaten door aan de mecaniciens en hebben allerlei voorstellen: de ene wil met water op de compressor spuiten, de andere wil de auto achterlaten als afval, nog een andere haalt een breekijzer uit zijn koffer om de niveausensoren te verbuigen, ... Als de kalmte wat terugkeert heb ik ruimte om na te denken en begin achter beide achterwielen een hoopje te scheppen en achter beide voorwielen een putje te graven. Ik rij dan een halve meter achteruit en de auto staat plat. Ik duw een paar keer op het knopje van de hoogteregelen van de luchtvering en ja ... de auto gaat weer naar boven. Verwonderde blikken alom en voldoende vragen als ga je daar nu wel kunnen op rijden?, maar ik rij zelfstandig weer de krater uit. We hebben er dik 1u30 mee verlopen, maar huppelen weer gezwind verder over de pistes naar de bivakplaats. We komen tegen 20u30 aan, maar nog niet de helft van de groep is aangekomen. Voor velen wordt het die dag een latertje. Velen zaten vast in het mulle duinzand dat door de voorgaanden reeds meerdere malen doorwoeld was. Anderen zaten vast in de dikke vette modder van de uitgedroogde meertjes waar wij net als onze voorgangers over de harde korst reden. Anderen zaten vast in de fechfech (zeer fijn stofzand waar je direct tot over je enkels in doorzakt). Je moet soms maar enkele meter verder links of rechts rijden en het kan heel andere gevolgen hebben. Soms moet je ook geluk hebben dat je anderen aanwijzingen hoort geven over de VHF-ontvanger en dat je op het gepaste moment inschat waarover ze het hadden als jij op die plaats denkt te komen...  Maar de eerder aangekomenen maken eten voor de laatsten die uitgeput aankomen in de duisternis. Pas na middernacht kruipen we in ons bed.

De grensovergang China - MongoliŽ is weer een kwestie van geduld, veel geduld en ... braaf zijn, deurtjes en koffertjes openen, vragen waar je welke stempel moet halen, in welke volgorde je dat moet doen, wachten tot de juiste bediende de juiste stempel vindt, enz, enz ... Maar als er een Chinees onze tablettendoos opent en de blote tabletten wil aanraken, dan maak ik hem toch duidelijk dat hij daar met zijn pollen moet afblijven, want ik dat ik die tabletten nog wil opeten. En wonderwel het lukt, maar onze Chinese gids wordt er bij gehaald om te vertalen en als ze horen dat het gewoon vitamines en voedingssupplementen zijn, dan gaat de doos zo weer dicht. Tegen 16u rijden we de laatste grenspost buiten en spoeden ons naar een wisselkantoor 45km verder, want de bank sluit om 17u. Om 16u30 lopen we er binnen, tegen 17u sluiten inderdaad de deuren, maar we worden nog bediend en tegen 17u30 stappen we weer buiten (ja, er stonden 4 klanten voor ons die ook wilden wisselen en dat duurt daar een tijdje ...). We hebben wel gezien dat de eerste met een grotere pak geld van het loket weg ging, maar wisten niet hoeveel hij gewisseld had. Na hem was het voor iedereen beperkt tot max 450euro. De eerste had ook voor vrienden gewisseld die niet meer op tijd de bank zouden halen. Hij had dus verschillende borderellen moeten ondertekenen en we hadden gezien dat hij er niet goed wijs uit geraakte. Na het wisselen reden we snel naar de bivakplaats, want het laatste stuk was nog piste en was geen mooi weer, het regende. Op de bivakplaats nog steeds fijne regen, maar het stikte er van de muggen. We konden de auto niet uitkomen of hadden al direct verschillen muggebeten. Zodra je auto uitkomt (of naar het toilet wil) stormen honderden meedogenloze muggeneskaders op je af. Leve de vrije natuur. Dus dan maar onze toevlucht nemen tot een gevriesdroogde maaltijd in de auto klaar maken. Ondertussen is er 1 auto van het groepje waar we in het begin mee samen reden die niet aankomt. Hij geeft over de VHF door dat hij geblokkeerd wordt door een andere wagen en dat de inzittenden een foto tonen van de persoon die eerst gewisseld heeft en dat ze eisen dat hij hen tot bij hem brengt. Hij geeft niet toe en kan toch doorrijden. Tegen de avond is er nog 1 Jeep (AnaŽl van Colmar) niet aangekomen. Ondertussen staat onze VHF af. Groepjes groepsgenoten stappen uit hun wagen en beginnen elkaar aan te spreken. Ik voel aan dat er iets niet juist zit en stap ook uit om te gaan luisteren. Nu zou AnaŽl en zijn vader gegijseld zijn omdat de eerste persoon die wisselde voor 1000euro te veel gekregen zou hebben. AnaŽl zou pas gelost worden als ze 1000euro krijgen. Ze willen in groep gaan helpen en maken zich al dik in verwijten dat het betrokken groepslid een gemene dief is. Een omhaling zou gestart zijn onder verschillende groepsleden, maar de organisator neemt actie. Hij verbiedt ons mee te gaan en hij rijdt samen met de lokale gids terug om de situatie juist in te kunnen schatten en eventueel de 1000euro voor te schieten, want het betrokken groepslid (dat de 1000euro te veel kreeg van de bankbediende) is reeds verder gereden omdat er te veel muggen zaten. Even later komt hij samen met de Jeep van AnaŽl en zijn vader terug. Ze worden op applaus onthaald.

De volgende dag wil de persoon van de "vergissing van de bank in zijn voordeel" een verklaring afleggen voor de ganse groep. Hij vertelt hoe de vork juist aan de steel zat en dat hij geen verkeerde bedoelingen had en dat het niet fijn was dat onderweg al anderen hem verwijten maakten en zelfs wilden op de vuist gaan. De 1000euro werd aan de organisator terugbetaald.

Verder in MongoliŽ genieten we met volle teugen van de uitgestrekte natuur, de eindeloze vergezichten en de extra kilometers die we nu te verwerken krijgen dankzij het inhaalmanoeuvre van 5 dagen. Maar het weer zit niet altijd mee. Soms wolken, soms regen, soms onweer en soms een opklaring. Op een middag zitten we lekker te picknicken op een rustig plaatsje een einde van de piste in een wijds berglandschap met weinig begroeiing en met zicht op een klein meer. Tegen het einde van onze picknick zien we van over de bergen aan de andere kant van het meer een onweer met veel gebrul aankomen. We dachten: dat belooft voor diegenen die achter komen. De pistes bestonden op dat moment immers regelmatig uit harde leemachtige klei en dat zou een spekgladde vettige boel kunnen worden. Dus we kruipen snel onze auto in en rijden verder, maar we merken dat onze track een wijde bocht maakt rond het meer en we komen alzo midden in het onweer terecht. Ogenblikkelijk worden de uitgereden sporen van de pistes in waterbanen herleidt, worden putten grote plassen en worden lager gelegen stukken in kleine meertjes omgetoverd. Van op de berghellingen komen bakken water naar beneden gestroomd. Onze Discovery krijgt steeds meer water te verwerken, soms spat het in onverwachte putten tot over de motorkap, soms tot over het dak. Algauw vormen als het ware kleine riviertjes die we moeten doorwaden. In het bruine snelstromende sap is de diepte niet in te schatten. Onze auto begint op een amfibie te gaan lijken. Maar we raken er zonder moeilijkheden door en even later is het onweer voorbij en worden de pistes weer droog.

De Jeep van AnaŽl heeft regelmatig een probleem. Er zit ook druk op zijn waterleidingen. Regelmatig dient hij te stoppen om druk van het expansievat af te laten en water bij te vullen. Op een dag breekt het reservoir open. Het kan toch nog hersteld worden. Ja, de mecaniciens van dienst zijn echte kraks. AnaŽl dient het kalmer aan te doen en regelmatig te stoppen om water bij de vullen. Eťn van de volgende dagen heeft de Belgische Jeep weer zijn panardstang afgebroken + een aanhechtingspunt van een achterste schokdemper. Weer kunnen de mecaniciens hem herstellen. De volgende dag rijdt hij een band en een velg stuk. De Jeeps lijken niet opgewassen tegen de onverbiddelijke, harde, hobbelige pistes met soms af en toe golfplaat.

De laatste dagen sneuvelden nog heel wat banden, maar ook allerlei andere pech houdt de mecaniciens voortdurend bezig. Regelmatig komen ze pas laat in de avond aan, maar altijd weten ze een oplossing te vinden. Zo heeft de Franse Discovery2 een stuk van zijn ventilator afgebroken en is daardoor zijn radiator beschadigd. Toch weten de mecaniciens door koud te lassen (met speciale 2 komponentenmetaallijm) hem weer rijdend te houden. Enkele dagen later gebeurt het echter nog een keer. Nu wisselen ze de waterradiator om met de aircoradiator en weer krijgen ze hem op weg ... Andere auto's lopen ook warm, remplakketen raken vroegtijdig versleten, schokdempers sneuvelen of breken af, koffers kunnen niet meer open, sloten raken geblokkeerd, bouten verdwijnen, onderdelen trillen los, enz, enz... Ook wij hebben voor alle zekerheid nog een tweede keer de bouten voor de beschermplaat onder wagen moeten laten bijwerken: gaten uitboren, nieuwe draad intrekken en terug vastzetten met een dikkere bout. We wilden tijdig erger voorkomen onderweg. Maar gelukkig blijven we (voorlopig) gespaard van erge mankementen (hout vast houden en cross your fingers !).

Wat we wel als pech hebben: in de rivierdoorwadingen is onze voorste nummerplaat verdwenen (samen het het stuk waarop deze vast zat). Voor de grensovergang naar China zouden we best een oplossing vinden. Dus morgen op zoek in Ulaan Bataar.

Voor de volgende grensovergang naar China kunnen we weer op wat wachttijd rekenen. In elk geval voorziet onze reisorganisator dat de wagens 24u zullen vastgehouden worden (met gesloten deuren) tot dat de borg en zo in orde is. Ondertussen verblijven we in een hotel in Erenhot van kort na de middag tot ongeveer de volgende middag. Maar daarvoor hebben we na Ulaan Bataar nog 2 bivaks en laatste km's piste.

Deze namiddag net na 15u zijn we in Ulaan Bataar (hoofdstad MongoliŽ) aangekomen. We blijven hier 2 nachten, dus we kunnen eindelijk even uitblazen. In begin MongoliŽ hebben we ook even een dipje gehad, maar nu zijn we er al terug door (op bivak hebben we immers de gelegenheid om vroeg in ons bed te kruipen aangezien geen andere verplichtingen). Vele anderen beginnen hun beklag te doen dat ze er door zitten. Waarschijnlijk zijn de lekke banden en sommige andere pannes daar ook niet vreemd aan. Gisteravond is er nog eentje bewusteloos gegaan, waarschijnlijk ook van vermoeidheid volgens de dokter.

Zoals jullie ondertussen weten is in China google en gmail niet toegelaten, dus kunnen we na Ulaan Bataar en dus na maandag 18/7 geen emails meer sturen, maar we kunnen wel foto's opladen en een update posten. Dus neem je best even zelf het initiatief om na 22/7 Erenhot en 27/7 Peking nog eens op onze webpagina te kijken.

We hebben ondertussen weer beter weer. We hebben dagen gehad dat het ongeveer 9įC was toen we opstonden (maar niet echt zo'n koud gevoel als bij ons) en we hebben middagen van 14įC waarbij je in je T-shirt buiten in de schaduw van de wagen kon picknicken. Nu zitten we weer iets lager en zuidelijker in Ulaan Bataar en deze namiddag was het 26įC.

Het is nu ondertussen weer middernacht, morgen laad ik de foto's op.

Vele groetjes uit het warme Ulaan Bataar,

JLM

____________________________________________________________________________________

donderdag 21/7:  de tarmac bereikt !

Ondertussen is deze keer niet zoveel speciaals gebeurd.

Nog enkele foto's van Ulaan Bataar opgeladen. Vermits we in de Mongoolse rivierdoorwadingen onze voorste nummerplaat hadden verloren, hebben we in Ulaan Bataar er een nieuwe laten maken. Dit voor alle zekerheid, want straks een de uitgang van MongoliŽ en de ingang van China weet je maar nooit.

Ondertussen reizen we verder zuidwaards en van net vůůr Ulaan Bataar krijgen we het steeds weer warmer. Meerstal tegen 9u lokale tijd is het al 21įC en in de namiddag bereikt het kwik eind 20 tot vooraan 30įC.

We hebben nu onze laatste 2 bivaks achter de rug en ook de laatste pistes. En deze laatste dagen piste waren ook echt wel de moeite, monotone landschappen (= de steppen van de Goby) en vooral golfplaat, veel golfplaten !  Dus na de duizenden en duizenden trillingen, bibber r r r ringen en soms oorverdovende daver r ri ringen hebben we de tarmac (= het asfalt) bereikt. Nu nog de laatste km's naar Beijing (of beter gezegd de haven Tianjin). Het bezoek aan Beijing is al geregeld door onze Chinese gids. We zullen in 1,5 dag de voornaamste bezienswaardigheden bezoeken met  gids.

Onderweg zijn weer een aantal banden gesneuveld, onder andere ene van de Belgische Jeep. De pech voor hen houdt blijkbaar niet op. Eergisteren horen we plots door de VHF een paniekkreet: "hť, we hebben een lekke band en onze krik is kapot!". We hadden nog niet lang onze Waalse vrienden voorbijgestoken, dus we keren terug om hen te helpen. We helpen bij het steken van hun laatste reservewiel. Bij het steken van het vorige was blijkbaar hun krik geplooid.

Voor enkele anderen zijn ook weer de aanhechtingspunten van hun schokdempers afgebroken. Ondertussen komen al een aantal groepsgenoten vragen: "en wat hebben jullie allemaal stuk gehad onderweg?". En dan kunnen wij voorlopig zeggen: "niets, zelfs geen lekke band" (hout vast houden dat het zo blijft en ... cross your fingers! ). Dus ondertussen heeft de Belgische "Bagnol avec la suspension de merde et trop d'electronique" toch wat respect gekregen van onze Franse groepsgenoten.

Meer in het biezonder: de voorlopige balans van onze problemen op deze toch wel bijzonder lange en uitputtende raid (vooral voor de wagens) is =

    - handrem werkt niet meer sedert Turkije

    - drukknopje om de kofferklep open te doen hapert meestal, maar een wasspeld ligt er bij om er even tegen te tikken en het springt weer in actie

    - 2 keer de luchtvering doorgezakt tot alarmstand, maar dat kunnen we zelf weer op gang krijgen door de fouten te wissen

    - 4 vijzen van de achterste beschermplaat onderaan de wagen zijn losgekomen, waarvan 2 nieuwe draad diende getapt te worden

    - er rammelt een en ander

    - de voorste schokdempers raken vermoeid, op de laatste pistes met golfplaat was sturen niet meer zo makkelijk en vooral niet meer zo precies, en putten moesten voorzichtiger genomen worden.

Vandaag onze laatste grensovergang met da wagen gedaan van ongeveer 9u30 tot 15u30 om MongoliŽ uit te komen en China binnen te kunnen. Maar het is nog niet gedaan! Onze auto's staan nog aan de Chinese grenspost. We werden met een bus naar ons hotel gevoerd en de auto's mogen we 24u later terug ophalen (we konden ze wel afsluiten). Maar de Chinezen moeten er wel een nachtje over doen om te checken of alle borgsommen wel degelijk door de reisorganisator zijn gestort.

We kunnen jullie emails op onze gmail dus niet meer lezen, wel onze op klassieke skynet, maar we kunnen met beiden hier geen mails sturen. Onze volgende update zal gebeuren vanuit ons hotel in Beijing, dus zelf dan weer even kijken ...

Dus tot de volgende vanuit Beijing.

Vele groetjes vanuit Erenhot (China),

JLM

 

vrijdag 22/7:  PS

ik wil er nog volledigheidshalve aan toevoegen dat we weten dat er overstromingen (geweest) zijn in China, maar dat dit in bijzonder het zuidwestelijk gedeelte van Peking tot centraal China betreft. Toch zijn ook de haven Tianjin (waar onze auto naar toe moet) en het bekende stuk van de Chinese muur in Badaling (dat we zullen bezoeken) 3 dagen gesloten geweest wegens wateroverlast. Dat gebeurt nog aan het einde van het regenseizoen (de moesson) omdat dan de grond al doorweekt is en de laatste regenbuien niet meer kunnen verwerkt worden en dus resulteren in overstromingen. Nu was de laatste 10 dagen de regenval blijkbaar nogal groot. Maar nu zou dus alles net op tijd weer open zijn. Let's hope ...

Ja, 'k weet het de ene keer schrijf ik misschien Beijing en de andere keer Peking, wel da's gewoon hetzelfde. Maar ja ik probeer meestal de namen te schrijven zoals ze op de kaart of op de wegwijzers staan. En da's nu net de moeilijkheid met de Chinezen en de Mongolen (of moet ik zeggen de MongoliŽrs, want ik bedoel natuurlijk de inwoners van MongoliŽ): ze spleken nie alles huzelfde uit als wij en ze schlijven al helemaal andels. Ze roepen en blaffen naar elkaar als honden, dus wij begrijpen er niet te veel van.

En nog wat onze Discovery betreft: Tot nu toe was het grootste nadeel dat de auto (= de luchtvering) automatisch zakt als je sneller dan 50km/u rijdt. We hebben wel een Matzker-kit die extra rijhoogte geeft (ten opzichte van origineel) boven de 50km/u, maar dat blijkt onvoldoende te zijn (zeker met de grotere wielen). Dat samen met de hogergenoemde (volgens mij) vroegtijdige vermoeidheid van de voorste Matzker schokdempers en rekening houdend met de redelijk hoge prijs voor de zogenaamde "Duitse grundlichkeit", dan geef ik toch een onvoldoende voor Matzker !

Hopelijk is gisteren op 21 juli alles een beetje ordentelijk verlopen in BelgiŽ en zijn er geen dingen gebeurt zoals in Nice, Istambul of Ankara ....

Voorlopig krijg ik hier in het hotel de TV niet aan en ken dus niet de allerlaatste berichten. Ja, geloof dat een Chinese TV is en de handleiding kan ik niet lezen, deze staat gewoon vol met zotte gekrabbelde tekeningetjes (zelf op alle knopjes is van dat) ...

allť, nog eens vele gloetjes uit Sina,

JLM

________________________________________________________________________

dinsdag 26/7: de laatste loodjes wegen het zwaarst ...

Met de TV in Erenhot is het uiteindelijk wel gelukt, dus we weten dat er zo'n 200 doden zijn in de provincie Hebei in China (waar we doorgereden zijn) en dat er sommige wegen afgesloten zijn door wateroverlast en aardverschuivingen.

En, voor wie het zich afvroeg: JA, we kunnen al redelijk goed met stokskes eten. We hebben nog geen honger gehad hier in China. De avondmalen zijn dan ook meestal uitgebreid, want Chinezen willen graag vele dingen proeven. Dus zit je meestal aan een ronde tafel met elk zijn bordje en kommeke langs de boord, en in het midden van de tafel is een groot draaiplateau waar alle verschillende schalen met eten opgezet worden. Elk neemt met zijn stokjes wat hij wilt of schept met een porseleinen lepel in zijn bordje.

Nabij Datong hebben we de grotten van Yungang bezocht. Waw, wat een verrassende revelatie! Deze bouwwerken en sculpturen kunnen gerust met Abu Simbel en Petra concureren. Je moet maar even de foto's bekijken om het een beetje te begrijpen.

De volgende dag stond nog de Great wall (of de Chinese muur) in Labadong op het programma. Onze reisorganisator had gezegd dat het misschien wel de meest toeristische plaats was om de muur te bezoeken, maar dat het wel de mooiste plaats was om dat te doen. Wel "toeristisch" was niet overdreven gezegd. Het was namelijk zondag. Overal waren er files en opstoppingen, tot stilstaand verkeer. Dus dan weer maar met enkele groepsgenoten de lokalen nadoen en gewoon de file voorbijsteken op het tegenliggend vak (dus als spookrijder). Als er een te grote uit de tegengestelde richting komt moet je dan wel weer tussen de anderen wringen. En de politie staat er gewoon op te kijken en zegt niets. Uiteindelijk aanschuiven voor de kabellift naar de de muur. Boven kon je gewoon op de koppen lopen. Het was drummen om iets te zien. Verder was de muur de namelijk afgesloten en je kon dus niet doorwandelen. Je kon enkel een stukje van zo ongeveer 100m doen en dan met dezelfde kabelbaan terug naar beneden keren (en dat laatste was drie kwartier aanschuiven in de blakende zon). Maar we hebben het meegemaakt!

En ja, wat dat rijden betreft, bij mij is wel enkele keren de indruk naar boven gekomen dat we in de Gumble Race zaten. Dat is helemaal niet mijn gewoonte en niet mijn normale stijl van rijden. Maar je hebt een deadline om op een bepaalde plaats op een bepaald uur in een hotel te zijn, en dan zie je de lokalen zo rijden, enkele groepsleden doen het na en dan doe jij dat ook na ...

Ondertussen zitten de laatste 1100km asfalt er op. Maar daarom hadden de mecaniciens nog niet gedaan met klussen. Ze hebben nog verder onder andere gebroken schokdempers vervangen en de Mercedes G proberen aan de praat te krijgen. Dit lukte echter niet, dus is hij afgevoerd naar een garage. De volgende morgen is het Luxemburgse koppel met een taxi naar de garage gereden in de hoop dat ze het daar zouden kunnen oplossen. Dat is echter niet gelukt. Het betreft een elektronicaprobleem dat niet direct was op te lossen. Dus is de laatste 2 dagen hun G op een kleine vrachtwagen de groep nagereden door een chauffeur en hebben zij zelf in een Chinese 4x4 met chauffeur de rit vervolgd. Dat zal hen een aardig duitje kosten.

Na ongeveer 17400km met ons en onze Discovery alles goed, alleen tot we de haven naderden. Hoe meer we naderden hoe meer regen en hoe meer grote waterplassen op de snelweg (met soms aquaplanning als gevolg). Dus hoe meer we het eindpunt naderden hoe trager we reden. Na de gezamenlijke middaglunch reden we in kolonne naar de scheepsmaatschappij onder begeleiding van een afgevaardigde. Zoniet konden we het nooit vinden in die "stad" vol metershoog gestapelde containers. Eenmaal op de binnenkoer geparkeerd begon het water te gieten, maar dan echt plenzen met volle bakken. In een mum van tijd stond gans het plein zo'n 5 ŗ 8cm vol met water. Het was dus pootje baden om onze bagage van onze auto naar de bus te brengen. En dan moesten de laatste 150m naar de aangeduide containers gereden worden, maar ... onze Discovery weigerde dienst ! Hij wilde niet meer starten ! Waarschijnlijk wilde hij niet in zo'n gruwelijk smalle container. Maar veel tijd resteerde er niet. Dus even in de gutsende regen een "douche" nemen en samen met de mecaniciens kijken wat er nog kan gedaan worden. Maar de batterij leek OK, je hoorde een tik alsof de startrelais aansloeg, maar de startmotor draaide niet. Dus dan maar even de trekkabel uithalen en de laatste meters duwen om onze Discovery in de container te krijgen. Batterij nog afkoppelen en ... (voorlopig) afscheid nemen.

Er heerst hier in Peking een verschrikkelijk drukkende warmte. Het is 29 ŗ 34įC bij een onweersachtige tropische vochtigheidsgraad, dus je kan je voorstellen hoe we ons voelen. Bij het minste wandelen ben je nat van het zweet. Gisteren was dat van de onweersbui, vandaag is dat gewoon door de drukkend zwoele hitte. Dus om het even hoe, onze kleren zijn nat.

Vandaag hebben we in groep en met gids de Tempel van de Hemel, het Tiananmenplein, de Verboden Stad en een oude Hutongwijk bezocht. Morgenvoormiddag staat er nog een bezoek aan het Zomerpaleis op het programma.

Morgenavond vertrekken we om 21u30 vanuit het hotel naar de luchthaven. We vliegen vanuit Peking rechtstreeks naar Brussel (Zaventem). Vandaar met de trein naar Veurne

Ik twijfel er aan als het wel zal lukken om de foto's op te laden. Het internet is hier verschrikkelijk traag. Straks of morgennamiddag probeer ik nog eens.

 

Vele hete groetjes vanuit Peking,

JLM

PS: het volgend bericht zal van thuis zijn.